innym następstwem było zastąpienie administracji wojskowej w Xinjiangu regularną administracją cywilną w 1884.
Późne lata W uznaniu zasług Zuo Zongtang został w 1874 mianowany Wielkim Sekretarzem Cesarskiego Sekretariatu, a w 1878 - markizem. Z początkiem lat 1880. mianowano go członkiem Rady Cesarskiej, ale dworska polityka mu nie odpowiadała, otrzymał więc stanowisko gubernatora generalnego Liangjiang (tj. Jiangsu, Jiangxi i Anhui) w 1881. Ponownie powołano go do służby w 1884, gdy wybuchła wojna chińsko-francuska. W odróżnieniu od Li Hongzhanga, skłaniającego się ku rozstrzygnięciom dyplomatycznym, Zuo, zwolennik walki, otrzymał czwarte i ostatnie w karierze stanowisko głównodowodzącego - obroną Fujianu. Nie miał jednak szansy zapobiec zniszczeniu floty i arsenału, którego był pomysłodawcą, przez eskadrę francuską pod dowództwem adm. Courbeta. Zmarł wkrótce po podpisaniu zawieszenia broni w Fuzhou.