Najbardziej radykalny nurt czeskiego ruchu husyckiego stanowili taboryci, skupieni wokół miasta Tabor. Postulowali oni usunięcie z praktyki religijnej elementów, których nie można było uzasadnić treścią Biblii. W konflikcie z umiarkowanymi utrakwistami oraz w walkach ze szlachtą czeską taboryci ponieśli klęskę w bitwie pod Lipanami 30 maja 1434 roku. Idee radykalnego husytyzmu znalazły później kontynuację m.in. w działalności Jednoty Braci Czeskich, związanej z Piotrem Chelčickim (1390–1467).
Uwarunkowania społeczne i polityczne Rozwojowi reformacji sprzyjały również czynniki społeczne i gospodarcze. Część feudałów dążyła do przejęcia dóbr należących do instytucji kościelnych, natomiast przedstawiciele różnych grup społecznych krytykowali obciążenia finansowe nakładane przez duchowieństwo. Postulaty zmian religijnych łączyły się niekiedy z żądaniami ograniczenia przywilejów kościelnych oraz rozwiązania problemów społecznych.
W tych warunkach na początku XVI wieku działalność rozpoczął Marcin Luter, profesor teologii na Uniwersytecie w Wittenberdze. Jego wystąpienie z 1517 roku zapoczątkowało rozwój ruchu reformacyjnego w Niemczech i szybko zyskało szerokie poparcie społeczne.