wówczas też gotowe były przynajmniej: część wschodnia, prezbiterium i wschodni transept. W 1327 ukończono korpus główny, a po pięciu kolejnych latach cały kościół.
Niektóre przekazy informują o pierwszych naprawach. W mniejszym lub większym stopniu cały kościół był gotowy do użytku prawdopodobnie dopiero w poł. XIV w., ponieważ po 1360 ufundowano w nim cały szereg ołtarzy. Około 1370 przykryto kościół sklepieniem.
W latach 70. i 80. XIV w. doszło do wielokrotnych wzajemnych sporów między obiema kapitułami (św. Sewera i katedralną) o parterową, dwuprzęsłową kaplicę św. Błażeja wzniesioną między 1358 a 1363 po stronie południowej, a także o przebieg granicy pomiędzy obu kościołami, który to spór został polubownie zażegnany dopiero w 1387. Ponieważ system przyporowy kaplicy zachodził na teren katedry, więc musiała być ona przebudowana, co nastąpiło jeszcze przed 1429 r.
W wyniku rozbudowy powstał ostatecznie pięcionawowy, czteroprzęsłowy korpus główny kościoła na planie niemal kwadratu z dwoma transeptami: wschodnim i zachodnim. Tak rzut przyziemia, jak i podziały kościoła romańskiego zostały zachowane, możliwe też, że wykorzystano dawne fundamenty.