Dobudowane po obu stronach, północnej i południowej, dodatkowe nawy sprawiły, że korpus kościoła osiągnął szerokość transeptu, który z tego powodu przestał być widoczny z zewnątrz.
Pochodzące z ok. 1370 r. sklepienia wydają się być jednakowo wysokie, przez co budowla sprawia wrażenie jednorodnej architektonicznie.
Tak więc na fundamentach budowli romańskiej wzniesiono w okresie dojrzałego gotyku nad wyraz niezwykłą jak na tamte czasy budowlę sakralną, którą w XV w. przebudowano, zgodnie z ówczesnym trendem, na świątynię halową. Dwuprzęsłowa i dwukondygnacyjna kaplica Mariacka, przylegająca do kościoła od strony północnej była wzniesiona równocześnie z nim i z przybudówką do głównego portalu (Madonna z Dzieciątkiem 1360/1370).
Późnogotycka przebudowa po pożarze 1472 Istotną cezurą w historii miasta i kościoła był katastrofalny pożar z 19 czerwca 1472. Uszkodził on lub zniszczył dzwonnicę, dzwony, całe zadaszenie, organy, chór zachodni z krużgankiem i części sklepienia. Do ok. 1500 straty wywołane pożarem zostały usunięte. Z tamtych czasów pochodzi potężny, pokrywający wszystkie nawy dach czterospadowy (1472/1473) oraz zamykająca kościół od wschodu trójwieżowa fasada.