Każda z wież fasady została wzniesiona na planie kwadratu jeszcze przed pożarem, ale w jego wyniku wszystkie one zostały zniszczone aż do piwnic. Odbudowano je następnie w nowym kształcie wieńcząc w 1495 smukłymi hełmami. Wieża środkowa jest wyższa w stosunku do bocznych o jedną kondygnację, w której wiszą dzwony. Kondygnacja ta została dobudowana dopiero po pożarze a wieńczący całą wieżę hełm datowany jest na 1494.
Pozostałości chóru zachodniego zostały po pożarze zburzone razem z przejściem do krużganków. Na jego miejscu wzniesiono piętrową dobudówkę z kaplicą św. Krzyża.
Nowym założeniem architektonicznym, jakie pojawiło się po pożarze, był budynek kapituły. Z dokumentów z lat 1317 i 1363, w których wymieniany jest krużganek, wynika, iż kościół nie posiadał wcześniej żadnego ukształtowanego założenia o charakterze monasterium. Miejsce pod takowe właściwie istniałoby tylko po stronie północnej, ale nigdzie nie ma widocznych śladów, mogących świadczyć o wcześniejszym istnieniu podobnego założenia. Jako kapitularz (locus capitularis) służył bowiem sam kościół. W 1386 obradowała tam dowodnie kapituła, a w roku następnym miejsce jej zebrań zostało nawet opisane jako przestrzeń pomiędzy wschodnim przęsłem nawy północnej a północnym ramieniem transeptu.