Ustalenie to jest istotne dla chronologii zamku, ponieważ wzmiankowanie przez Wiganda z Marburga w 1377 roku zamku w Rynie nie musiało oznaczać, że dopiero w tym roku powstała pierwsza murowana siedziba zakonu w tym miejscu. Rok 1377 można natomiast wiązać z okresem realizacji większego, regularnego założenia, którego zasadnicze elementy zachowały się do czasów współczesnych.
Faza I – regularny zamek krzyżacki w 2. połowie XIV wieku
W drugiej połowie XIV wieku przystąpiono do budowy zamku na rzucie zbliżonym do prostokąta o wymiarach około 52 × 44,5 m. Fundamenty wykonano z kamienia polnego, natomiast ściany wznoszono z cegły. Zamek otrzymał wysoki cokół kamienny, sięgający miejscami około 1,3 m ponad poziom terenu.
Najstarszym zachowanym elementem regularnego założenia jest skrzydło południowo-wschodnie o długości około 44,5 m i szerokości około 17 m. Pozostałe strony zamykały początkowo przede wszystkim mury kurtynowe. Narożniki wzmocniono wysuniętymi partiami muru, które mogły stanowić podstawę planowanych wieżyczek. Badania fundamentów wykazały ponadto zamiar wzniesienia dwóch dużych, czworobocznych wież obronnych o bokach około 13 m, ustawionych ukośnie w stosunku do kurtyn.