Mieli pięcioro dzieci: Seweryna (zmarłego w wieku pięciu lat na szkarlatynę), Wiktorię (później żonę Stefana Choroszewskiego, lekarza), Klementynę (żonę kartografa wojskowego Pawła de Nikitina), Zofię (zmarłą młodo na gruźlicę) oraz Henrykę, przyszłą żonę Karola Brauna (notariusza) matkę Juliusza Henryka (adwokata) i Jerzego (pisarza i filozofa), babkę Terelizy Braun (działaczki społecznej), Marii Braun-Gałkowskiej (psychologa), Kazimierza Brauna (reżysera teatralnego) i Juliusza Brauna (w latach 1999–2003 przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji).
Po powrocie na Podole Konstanty pracował jako lekarz i wraz z rodziną często przenosił się z miejsca na miejsce przemierzając wschodnie Kresy od Kijowa, przez Krzemieniec i Żytomierz, gdzie mieszkały jego siostry, po Odessę, gdzie z kolei osiadł jego brat Wiktor z rodziną. W tym okresie próbował opisać swoje życie we „Wspomnieniach z Tułactwa”. Pierwszy tom, zawierający jego dzieje od wyjazdu z Żytomierza po przybycie do Ameryki, wydano w Kijowie w 1862 roku i przechowuje go dziś Biblioteka Narodowa (sygn. 70446 I). Kolejny – choć zapowiedziany – nie ukazał się.