W VII wieku Cylicja została najechana, podbita przez Arabów i stała się częścią islamskiego Kalifatu. Arabowie byli jednak generalnie tolerancyjnie nastawieni do wyznawców religii mojżeszowych w związku z czym nie ingerowali zbyt mocno w strukturę wyznaniową i etniczną tych ziem. W X wieku bizantyński cesarz Nicefor II Fokas odbił Cylicję z rąk Arabów i ponownie przyłączył do swojego państwa. Najazdy arabskie i później tureckie na Kaukaz i Azję Mniejszą oraz kontrofensywy Bizancjum doprowadziły do migracji ludności z terenów objętych walkami do zachodniej części Azji Mniejszej. Doprowadziło to do przeludnienia na zachodzie i wyludnienia na wschodzie. Aby wyrównać potencjał ludnościowy i przywrócić życie gospodarcze i militarne we wschodniej części Azji Mniejszej cesarze bizantyńscy wrócili do polityki przesiedlania części, lub nawet cały ludów. Do Cylicji wysyłano głównie syryjskich chrześcijan i Ormian. Próby ekspansji podejmowane przez cesarza Bazylego II (976–1025) w stronę opanowanego przez Arabów Waspurakanu i Syrii pociągnęły ze sobą kolejne przesiedlenia.