Pałac – polski film psychologiczny z 1980 roku w reżyserii Tadeusza Junaka, adaptacja powieści Wiesława Myśliwskiego o tym samym tytule. Film, ukazujący psychologiczne konsekwencje zależności chłopów od ziemiaństwa, zdobył liczne wyróżnienia, w tym nagrodę za debiut reżyserski na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film” oraz trzy nagrody na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych.
Fabuła Film zaczyna się od sceny, w której pasterz Jakub obserwuje, jak słomiane domy w okolicy wybuchają płomieniami. Ziemiańskie małżeństwo w pośpiechu opuszcza swoją posiadłość. Zbliża się front II wojny światowej. Następnie Jakub wchodzi do opuszczonego pałacu. Z lękiem spogląda na portrety szlachciców zdobiące sale zamku. Patrzy na nich, jakby spodziewał się zbesztania lub upokorzenia. W końcu rozkłada się w jednym z foteli pałacowych. Z tego błogiego stanu wyrywa go dźwięk bijącego zegara. Przerażony Jakub odłamuje wahadło i czas nagle się zatrzymuje: sceny rozgrywające się w teraźniejszości (koniec II wojny światowej) przeplatają się z powidokami losu chłopa pańszczyźnianego i chłopską fantazją, że zajął miejsce swego pana oraz dopuszcza się zemsty na prześladujących go ziemianach.