Wyobraziwszy sobie śmierć chlebodawców, Jakub płonie we wnętrzu pałacu, symbolu swojej niewoli.
Obsada Źródło: Filmpolski.pl
Produkcja Pierwowzorem literackim filmu była powieść Wiesława Myśliwskiego, wywodzącego się z chłopstwa pisarza, który wyrafinowanym językiem literackim portretował dylematy stanu chłopskiego. Autorka anglojęzycznej analizy powieści pisała: „Pałac to tekst niezwykle skomplikowany, wyrafinowany i wieloznaczny, zbudowany na bogatej sieci metafor, paradoksów, skojarzeń, wspomnień, nastrojów i intensywnych emocji, a nie na logicznie rozwijającej się i rozwiązującej fabule”.
Reżyserem filmowej wersji Pałacu był Tadeusz Junak, jeden z przedstawicieli formacji zwanej Warsztatem Formy Filmowej, której celem była demaskacja konwencji polskiego kina fabularnego. Przedłużeniem eksperymentalnej formy filmów WFF miał być m.in. Pałac, znajdujący się w kontrze do coraz bardziej konserwatywnej polskiej kinematografii. Symbolem tzw. rewolucji konserwatywnej miał okazać się Andrzej Wajda, który rozumiał, że jest celem krytyki Junaka. Wajda oskarżał Junaka o „techniczną niekompetencję”, pretensjonalność i brak oryginalności. Podczas kolaudacji Wajda próbował storpedować marksistowski z założenia projekt Pałacu, uznając go za nieakceptowalne „nieporozumienie” szkodzące Wajdowskiej formacji, kinu moralnego niepokoju.