System kontroli ognia opierał się na danych pozyskiwanych z dwóch, umieszczonych w stanowiskach obserwacyjnych na masztach, dalmierzy o bazie 2,75 m (9 stóp). Były one przekazywane za pośrednictwem kalkulatorów mechanicznych Dumaresq do stacji transmisji danych i dalej do wież artyleryjskich jako gotowe dane ogniowe. Przed rozpoczęciem działań wojennych jedynie „Indefatigable” posiadał pełne wyposażenie systemu kontroli ognia, pozostałe okręty otrzymały je nieco później i w zmienionej konfiguracji. Ponieważ w czasie przedwojennych ćwiczeń z udziałem starego pancernika „Hero” jako okrętu-celu okazało się, że stanowiska obserwacyjne na masztach są szczególnie podatne na uszkodzenia od pocisków i ich odłamków, postanowiono zwiększyć elastyczność systemu, instalując w dziobowej wieży artyleryjskiej dodatkowy dalmierz 9-stopowy, chroniony pancerzem, oraz przeliczniki i stację transmisji danych. W ten sposób wieża mogła pełnić podczas walki rolę centrali artyleryjskiej. Zlikwidowano również stanowisko obserwacyjne na tylnym maszcie, przenosząc je do opancerzonej wieży w obrębie bojowego stanowiska dowodzenia. Już w trakcie działań wojennych takie rozwiązanie, jako sprawdzające się w praktyce, zastosowano również na „Indefatigable” i wcześniejszych jednostkach typu Invincible.