Jan z ToledoThe Cardinals of the Holy Roman Church: consistory of May 28, 1244Paravicini Bagliani, s. 229.). W XIV wieku swoich oficjalnych protektorów w Kurii zyskali dominikanie (kard. Guillaume d’Aigrefeuille w 1373) oraz niektóre zakony rycerskie (Krzyżacy i joannici). Od XVI do początków XX wieku niemal wszystkie istniejące zakony miały kardynała protektora. Istotnym wyjątkiem byli tu jednak jezuici oraz większość zakonów rycerskich. 180px|thumb|Kardynał Bessarion (zm. 1472), protektor franciszkanów i bazylianów Prerogatywy kardynała protektora różniły się w zależności od zakonu, jednak można wyznaczyć pewne ogólne ich ramy. Protektor miał na ogół prawo zwoływania i przewodniczenia kapitułom generalnym w Rzymie, bronił interesów danego zakonu na konsystorzach i podczas obrad kongregacji, zazwyczaj był też osobą zajmującą się w Kurii kwestiami problemowymi dotyczącymi danego zakonu. Mógł też ingerować w przypadku wewnętrznych konfliktów w zakonie, na ogół konsultowano się z nim również przy tworzeniu lub zmianach w regule zakonnej. Nie miał natomiast żadnej jurysdykcji nad władzami zakonnymi, w szczególności nie mógł ich powoływać ani odwoływać czy choćby ingerować bezpośrednio w ich wybór.