Restif de la Bretonne uważał 16 lat za graniczny wiek pozwalający każdej dziewczynie na podjęcie życia w partenionie, przy czym dopuszczał również udzielenie zezwolenia na prostytucję czternastolatkom "których wcześnie ujawniony temperament przyzwalałby na dopuszczenie do nich mężczyzn"Tłum. za J. Łojek, Wiek markiza de Sade, s.157. Górną granicą wiekową było 45 lat. Cena za usługi seksualne miała być zależna od wieku prostytutki oraz pory dnia; najdroższe usługi oferowały kobiety w wieku 16-18 lat w godzinach nocnych.
Parteniony miały być zakładane w peryferyjnych dzielnicach miast, zaś klienci mogliby wchodzić do nich zamaskowani. Po dokonaniu wyboru prostytutki musiałby jednak odsłonić twarz – w razie odmowy byłby natychmiast usuwany z budynku. Wybrana kobieta miałaby prawo odmowy świadczenia usługi konkretnemu klientowi. Państwo miało w pełni nadzorować wachlarz usług oferowanych w partenionach; wszelkie zachowania perwersyjne miały być surowo karane. Prostytutki młodsze niż 25 lat mogły przyjmować dziennie 3 klientów;