starsze – nieograniczoną liczbę, gdyż Restif de la Bretonne uważał je za niezdolne do zajścia w ciążę. Kobiety żyjące w partenionach miały otrzymywać doskonałe ubranie oraz jedzenie, pozostawać pod stałą opieką lekarską, okazjonalnie wyjeżdżać na przedstawienia teatralne i żyć według uregulowanego planu dnia. W wieku 45 lat prostytutka musiała zaprzestać wykonywania zawodu, pozostawała jednak w partenionie jako rezydentka, utrzymywana przez państwo. Możliwość opuszczenia na stałe partenionu istniała tylko w ograniczonych przypadkach: odziedziczenia wysokiego spadku, poślubienia klienta, który zakochał się w niej, poznając ją w partenionie (i ukończył 30 lat).
Kobiety żyjące w partenionach nie miałyby prawa do używania środków antykoncepcyjnych; były zobowiązane do rodzenia dzieci, zaś na czas ciąży oferowano im specjalne traktowanie i opiekę. Dzieci urodzone w partenionach miały mieć ograniczony kontakt z matką;