W tym samym roku (9 września) stracił jedenastoletniego wówczas syna, który został zabity przez Niemców. Pod koniec grudnia 1939 Mohn powrócił do Torunia, gdzie od 1940 roku pracował przy odbudowie toruńskiego mostu drogowego, wysadzonego w pierwszych dniach września 1939 roku przez wojsko polskie. Wpisany na niemiecką listę narodowościową — DVL (Deutsche Volksliste), został skierowany do pracy jako palacz c.o. w I Rewirze Policyjnym przy Wałach Gen. Sikorskiego (wówczas: Adolf Hitlerstrasse). O zatrudnieniu tym zadecydowała jego znajomość języka niemieckiego oraz nazwisko i miejsce urodzenia (Prusy). Pracował tam od końca 1940 do listopada 1943. W miejscu tym nawiązał kontakt z polską organizacją konspiracyjną, najprawdopodobniej z PAP. Przez więzienie to przetoczyły się setki oficerów, księży, nauczycieli, członków różnych organizacji konspiracyjnych, jak np. AK, PAP, Grunwald, Szare Szeregi. Przez te lata Mohn wykorzystywał swoje możliwości, aby pomagać polskim więźniom: opatrywał aresztantów, przynosił jedzenie, po które chodził do miasta pod pretekstem kupna jakiejś części do ciągle psującego się kotła, dawał instrukcje, co mają mówić podczas przesłuchań, przynosił grypsy, pocieszał, opatrywał rany po pobiciu, słabszych angażował do prac na świeżym powietrzu.