W 1939 brała udział w XIX Zjeździe Psychiatrów Polskich, na którym wygłosiła referat o opiece pozazakładowej nad pacjentami chorymi psychicznie.
Po wybuchu II wojny światowej 3 września 1939 mając do dyspozycji jeden wóz bez konia i tylko kilka osób do pomocy zorganizowała w ciągu dwóch godzin ewakuację pacjentów z linii frontu. Nie "rozpuściła" chorych (jak fałszywie plotkowano), lecz w miarę bezpiecznie doprowadziła ich do szpitala w Kochanówce pod Łodzią, ale niebawem musiała wrócić z nimi do Warty. Wkrótce hitlerowcy zamordowali pacjentów, a ona jako lekarz nic nie mogła pomóc, boleśnie przeżyła eksterminację 499 swoich podopiecznych, zamordowanych według bestialskich planów hitlerowców. Nie mogła pogodzić się z tym, że pacjentów wydali na śmierć niemieccy lekarze, którzy także składali przysięgę Hipokratesa.
O trudnych latach okupacji właściwie nigdy nie wspominała potem, cały czas była z chorymi, opiekowała się również niemłodą już matką, także bratem i małą dziewczynką, daleką krewną z Pińska, której ojciec zaginął, a matka została wywieziona do Niemiec.