Po zakończeniu wojny natychmiast rozpoczęła pracę w szpitalu. Jedną z sal szpitala przeznaczyła dla rannych i chorych żołnierzy radzieckich. Zorganizowała od nowa kobiecą drużynę PCK, przeszkoliła i przeegzaminowała nowy personel, zorganizowała przy szpitalu punkt dla repatriantów z ambulatorium, noclegownią, zaopatrzeniem w odzież i żywność.
W październiku 1945 niespodziewanie została zatrzymana i przekazana władzom radzieckim, które chciały zwerbować ją na tajnego współpracownika (znała bardzo dobrze język rosyjski i miała łatwość nawiązywania kontaktów). Mimo nacisków, nie wyraziła na to zgody i po pewnym czasie zwolniono ją, pozwalając wrócić do Warty, do szpitala, gdzie poza dyrektorem była jedynym lekarzem.
W 1946 założyła amatorski zespół teatralny złożony z pracowników i pacjentów, który dla pierwszych był szansą poznania i zaistnienia w świecie teatru amatorskiego, dla drugich zaś spełniał rolę terapeutyczną. To właśnie przez sztukę zrealizowała ważne przesłanie pierwszego dyrektora szpitala w Warcie doc. Witolda Łuniewskiego, który na samym początku pracy nauczył ją, by chorych psychicznie traktowała tak samo jak innych chorych, mają oni wszak te same potrzeby. Przestrzegała też, by personel odnosił się z szacunkiem do pacjentów, a przede wszystkim, by nie wymierzał kar cielesnych.