Beckwith, The Tibetan Empire in Central Asia: A History of the Struggle for Great Power among Tibetans, Turks, Arabs, and Chinese during the Early Middle Ages, Princeton University Press, 1987. Namri Lontsen wysłał dwóch ambasadorów do Chin (dynastia Tang) w 608 i 609, zaznaczając obecność Tybetu na arenie międzynarodowej. Po zamordowaniu go władzę przejął jego syn – Songcen Gampo.

Poczynając od VII wieku Tybetańczycy wkroczyli w nowy okres wzrostu i rozkwitu. Dzieje polityczne okresu królów jarlungskich (VII–IX w.) stanowią pasmo niemal nieustannych akcji wojennych. Głównym przeciwnikiem były Chiny, toteż Tybetańczycy napierali coraz dalej na pograniczne obszary dzisiejszych prowincji Gansu, Syczuanu, Junnanu oraz Szensi. W pewnym momencie zawładnęli nawet Cz'ang-anem (dzisiejszy Si-an), który był wówczas stolicą Chin.

Zajmując strategiczne punkty na szlakach prowadzących przez Azję Środkową, przerwali połączenie Chin z Zachodem. Uszczuplenie zasobów chińskich oraz spadek morale znalazły odbicie w poezji epoki dynastii Tang, zwłaszcza w utworach takich poetów jak Po Cü-i, Li Po oraz Tu Fu. Zdarzały się jednak okresy względnego spokoju, gdy posłowie chińscy i tybetańscy kursowali między dworami oraz dowódcami na granicach. Stopniowo Chińczycy zaczęli darzyć swych „barbarzyńskich” przeciwników większym szacunkiem.