Pewnego razu poseł tybetański zwrócił się z prośbą o udostępnienie tekstów klasyków chińskich. Zaniepokojony minister przedłożył cesarzowi suplikę, w której ostrzegał przed przekazaniem Tybetańczykom dzieł takich jak Księga dokumentów (Szu-cing), Księga pieśni (Szy-cing), Księga etykiety (Li-ci), Co-czuan – komentarz do Wiosen i Jesieni – oraz antologii Wen-süan. W jego ocenie studium tych tekstów mogłoby dostarczyć Tybetańczykom wiedzy z zakresu strategii wojennej, organizacji armii, zasad użycia broni czy technik dyplomatycznych, co porównał do przekazania broni zbójcom.