Umocniło to polskie granice na ziemi chełmińskiej i pograniczach Mazowsza, jednakże trudności w utrzymaniu stałego wojska na granicach Polski z ziemiami pruskimi zostały wykorzystane przez niemieckich duchownych będących doradcami Konrada mazowieckiego. Zasugerowano, by ten sprowadził na te tereny Zakon krzyżacki. W lutym 1226 r. Konrad mazowiecki zawarł wstępną umowę z Krzyżakami. Gotów był oddać im Ziemię Chełmińską w użytkowanie, zachowując jednak prawa zwierzchnie nad nimi. Hermann von Salza, wielki mistrz krzyżacki, a zarazem wybitny dyplomata i doradca cesarza Fryderyka II Hohenstaufa, dostrzegł możliwości płynące z układu z księciem Konradem, mianowicie możliwość utworzenia w przyszłości własnego, zakonnego państwa krzyżackiego. W marcu 1226 r. cesarz potwierdził na wniosek von Salzy wyżej wymienioną umowę wstępną, nadając tym samym ziemiom podarowanym Krzyżakom przez Konrada immunitety ekonomiczne i sądowe. Należy pamiętać, że cesarz miał takie prawo, ponieważ zgodnie z ówczesnymi poglądami do władzy cesarskiej należało dysponowanie wszystkimi ziemiami pogańskimi. Sytuacja ta unaoczniła oczywisty cel przyświecający Krzyżakom, wbrew złudzeniom Konrada mazowieckiego. W 1228 r. doszła do skutku formalna darowizna ziemi chełmińskiej. Zakon w drodze kolejnych umów, m.in.