ze wspomnianym wyżej biskupem Chrystianem, otrzymał uprawnienia majątkowe i dziesięcinne, potwierdzone w 1230 r. przez samego papieża. W 1231 r. Krzyżacy zawarli kolejną ważną umowę z biskupem Chrystianem – w myśl jej postanowień po zdobyciu całej ziemi chełmińskiej jedna trzecia jej terytorium miała przejść na własność Zakonu wraz z uprawnieniami władczymi. Wskutek nie tylko sprawnej akcji dyplomatycznej, ale i niezależnych od ich woli wydarzeń (jak np. popadnięcie biskupa Chrystiana w pruską niewolę), Krzyżacy wkrótce stali się dysponentami większości ziem pruskich. Chcąc utrzymać przy życiu swoje państwo, musieli oni skolonizować zdobyte terytorium, zamieszkałe dotąd tylko przez ludność polską i staropruską. Należało stworzyć atrakcyjne warunki, które przyciągnęłyby na te tereny także ludność niemiecką i innych krajów z zachodniej Europy. Narzędziem do tego działania stało się prawo. 28 grudnia 1233 r. wydano w Chełmnie lokacyjny przywilej chełmiński (wydany w języku łacińskim Jus Culmense, historyczna nazwa w j. niemieckim Culmer Handfeste). Przywilej obejmował jednocześnie dwa miasta: Chełmno oraz Toruń.