Przywilej chełmińskiZdrójkowski Z., Zarys dziejów prawa chełmińskiego 1233-1862. Studium na siedemsetpięćdziesięciolecie wydania przywileju chełmińskiego oraz lokacji miast Chełmna i Torunia, Toruń 1983, s. 14–20. Dokument ten, wystawiony w 1233 r. przez wielkiego mistrza zakonu krzyżackiego, Hermanna von Salzę, zapoczątkował rozwój chełmińskiej odmiany lokacyjnego prawa niemieckiego. Najstarszy zachowany oryginał przywileju (a konkretnie dwa równobrzmiące egzemplarze) datuje się na rok 1251. Z jego treści można bezpośrednio wnioskować, że nie był on pierwszym chronologicznie, lecz zastępować miał oryginał z 1233 r. utracony na skutek spalenia się. Jeden z tych egzemplarzy obecnie zdeponowany jest w Archiwum Państwowym w Toruniu. Drugi znajduje się w Tajnym Archiwum Państwowym Fundacji Pruskiego Dziedzictwa Kulturowego w Berlinie. Gwido Kisch, jeden z wydawców przywileju, miał wyrazić pogląd, że jego treść odbiega znacznie od przeciętnych przywilejów lokacyjnych miejskich i że jest on rzeczywiście swoistą Magna Charta Libertatum wszystkich późniejszych stanów zakonnego państwa krzyżackiego.