Przykładami uzasadniającymi takie stanowisko, a zaczerpniętymi z treści przywileju mogą być: ustanowienie odrębnego sądu wyższego prawa niemieckiego w Chełmnie, zamiar powołania rady miejskiej (wyrażony na 11 lat przed powołaniem rady miejskiej w Magdeburgu), wymierzanie kar przez sądy chełmińskie w wysokości o połowę mniejszej niż przez sądy magdeburskie, wprowadzenie tzw. sukcesji flamandzkiej w prawie spadkowym. Odrębności w porównaniu z prawem magdeburskim było znacznie więcej. Jest to o tyle ciekawe, że jednym ze świadków wystawienia przywileju był ówczesny burgrabia magdeburski. Zdrójkowski stoi na stanowisku, że przeważyły tu wpływy protektora Zakonu Krzyżackiego – Henryka Brodatego, który w tym czasie „był w bardzo złych stosunkach z Magdeburgiem”.

Powstawanie prawa chełmińskiegoUruszczak W., Historia Państwa i Prawa Polskiego, Tom I (966-1795), wyd. Wolters Kluwer SA, Warszawa 2015, s. 88. Początki kształtowania się tej odmiany niemieckiego prawa lokacyjnego datuje się na rok 1233, kiedy to ówczesny wielki mistrz zakonu krzyżackiego – Hermann von Salza – nadał je dla miast Chełmna (stąd też nazwa – prawo chełmińskie) oraz Torunia. Najstarszym, podstawowym źródłem prawa chełmińskiego było der Alte Kulm (pl.