Ze wzmianek wiadomo, że napisał też komentarz do Timajosa i Alcybiadesa I.
We fragmentach w Bibliotece Focjusza i w Księdze Suda przetrwała biografia przyjaciela Damascjusza, znana jako Żywot Izydora. W kodeksie 130 Biblioteki Focjusz podał też spis rozdziałów zaginionego dzieła paradoksograficznego Damascjusza zawierającego 352 rozdziały o osobliwych poematach, 52 rozdziały opowiadań poświęconych sprawom demonów, 63 - o duchach zjawiających się po śmierci i 108 - o paradoksach natury. Na tej podstawie Focjusz zaliczył Damascjusza do „romansopisarzy” - beletrystów mających przywilej zmyślania.
Poglądy W swojej interpretacji Platona Damascjusz zwrócił się od Proklosa ku Jamblichowi. Jego celem było przywrócenie oryginalnego nauczania Jamblicha ze zmian, jakie wprowadzili do jego nauczania Syrianos i Proklos. Z dwóch dróg neoplatońskich prowadzących do zbawienia duszy: filozoficznej i teurgicznej, Damascjusz przedkładał filozofię nad teurgię. Zadanie filozofii platońskiej widział w ich uzgodnieniu.