Natura jako norma Koncepcja natury jako normy (secundum naturam vivere) zajmuje centralne miejsce w filozofii stoickiej, stanowiąc fundament jej systemu etycznego. Dla stoików, życie zgodne z naturą było nie tylko ideałem, ale przede wszystkim racjonalnym imperatywem, prowadzącym do osiągnięcia cnoty (aretē), a tym samym szczęścia (eudaimonia) i wewnętrznego spokoju (apatheia). Zrozumienie tej zasady wymaga jednak dogłębnej analizy stoickiej ontologii, czyli ich nauki o bycie i rzeczywistości. To właśnie specyficzne pojmowanie Natury jako wszechogarniającego, racjonalnego i boskiego porządku (Logosu) determinowało sposób, w jaki stoicy postrzegali miejsce człowieka we wszechświecie i wyznaczali mu moralne dyrektywy.
Stoickie rozumienie Natury Dla stoików Natura (Physis) nie była jedynie biernym zbiorem zjawisk przyrodniczych, lecz jednorodną, aktywną i boską siłą, utożsamianą z Logosem — boskim Rozumem, który jest zarówno zasadą porządkującą kosmos, jak i immanentnym BogiemWładysław Tatarkiewicz, Historia filozofii. Tom I. Filozofia starożytna i średniowieczna, Warszawa 2014, s. 181. Logos ten nie jest bytem transcendentnym, lecz materialnym, subtelną, ognistą pneumą, która przenika i kształtuje całą materię, nadając jej formę, ruch i życie.