Gminy często uchylały się z powodów finansowych od budowy lub utrzymywania szkół na własnym terenie i wysyłały dzieci do szkół krakowskich co sprawiało, że były one znacznie przeludnione. Wzmogło to wysiłki Rady Miasta w kierunku wcielenia gmin okolicznych do Krakowa, przez co na terenach tych miasto mogłoby wybudować nowe placówki oświaty, a tym samym odciążyć szkoły w śródmieściu.
Mimo starań Krakowa i niektórych gmin sąsiednich nie udało się do końca XIX wieku rozszerzyć granic miasta. Jedną z przeszkód była miejska linia akcyzowa. Wewnątrz miasta podstawowe artykuły konsumpcyjne obłożone były podatkiem akcyzowym, który płaciło się wjeżdżając do Krakowa podczas przekraczania licznych rogatek. Gminy sąsiednie niechętne były więc rozszerzeniu granic ze względu na wyższe ceny jakie obowiązywały w obrębie miasta KrakowaJ. Małecki, W dobie autonomii galicyjskiej, [W:]Dzieje Krakowa, praca zbiorowa pod red. J. Bieniarzównej, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1979, tom III, s. 357.. Wewnętrzna linia akcyzowa stanowiła także problem dla samego miasta ponieważ niektóre przedmieścia leżały w jej obrębie, np. część Półwsia Zwierzynieckiego, Prądnika Czerwonego, Grzegórzek, natomiast Błonia miejskie oraz część terytorium miasta Krakowa na północ od koszarów arcyksięcia Rudolfa leżały już poza krakowską linią akcyzowąWielki Kraków.