Okres welesławiński (1520–1620) Najważniejsi pisarze: Pisarze posługujący się łaciną: Jan starszy Hodějovský z Hodějova, Mateusz Collinus z Chotěřiny, David Crinitus z Hlavačova, Jan Campanus Vodňanský i Elżbieta Joanna Weston. Autorzy tworzący po czesku: Jan Blahoslav, Daniel Adam z Veleslavína, Mikuláš Dačický z Heslova, Václav Hájek, Šimon Lomnický.
Barok (1620–1729) Przegrana Czechów w bitwie na Białej Górze w 1620 roku rozpoczęła w państwie czasy kontrreformacji i terroru. W XVII i XVIII wieku w liturgii dominuje łacina, w pismach świeckich zauważalny jest wzrost znaczenia języka niemieckiego.
Katoliccy autorzy XVII wiek Bohuslav Balbín, Tomáš Pešina z Čechorodu, Jan Kořínek, Adam Michna, Bedřich Bridel, Václav Jan Rosa, Felix Kadlinský, Matěj Václav Šteyer, Václav František Kocmánek, Jiřík Hlohovský, Václav Karel Holan Rovenský i Jan Florián Hammerschmidt.
XVIII wiek Jan František Beckovský, Antonín Koniáš, Antonín Frozín, Jan Josef Božan, Bohumír Josef Hynek Bilovský, Ondřej František de Waldt, Daniel Nitsch.
Niekatoliccy autorzy Jan Ámos Komenský, Pavel Stránský ze Stránky u Zap, Pavel Skála ze Zhoře, Jerzy Trzanowski, Jan Liberda i Jiří Sarganek.