Objęła ona panowanie Konstantyna X Dukasa (1059-1067) w 29 paragrafach, Eudoksji i Romana IV Diogenesa (1068-1072) w 43 paragrafach i część panowania Michała VII Dukasa (1072-1078) – 20 paragrafów. Tekst Kroniki urywa się w 1077 roku na liście Michała VII do uzurpatora Nicefora Botaniatesa. Kronikarz pisał wtedy pod nadzorem cesarza. Ta część dzieła nie jest obiektywna. Jest jakby panegiryk na cześć rodu Dukasów. Konstantyn X i Michał VII są przedstawieni jako władcy idealni. Psellos pisze: cesarz dowiedział się, że mam zamiar opowiedzieć o nim w mojej historii, i rozkazał, żebym nie pisał dotąd, dopóki on sam nie nakreśli głównych cech swego charakteru. Wówczas jego sekretarz przeczytał mi to, co on napisał (ks. VII, Michał VII, p. 1). Widać tutaj dużą ingerencję Michała VII w kształt dzieła. Obie części Kroniki połączono ze sobą po śmierci Psellosa. Praca nad Kroniką nie została ukończona przez Psellosa bowiem tekst urywa się i nie ma wstępu obejmującego skrót wydarzeń zawartych w dziele. Oryginał Kroniki Michała Psellosa niestety nie zachował się do naszych czasów. Jest tylko kopia, pergaminowy rękopis pochodzący z XII wieku. Ów rękopis zawiera również bizantyńskie kroniki Leona Diakona, Michała Attaleiatesa i Jana Skylitzesa. Znajduje się on w Bibliotece Narodowej w Paryżu (Codex Parisinus, 1712).