Ostatnim kronikarzem bizantyńskim, który wykorzystał Kronikę Psellosa jako źródło historyczne był Michał Glykas w swojej Księdze historii obejmującej lata od „stworzenia świata” do 1118 roku (druga połowa XII w.)
Historiografia Grek Leo Allatius, który jako pierwszy wydał pisma Psellosa (I połowa XVII w.) przypuszczał, że było kilku Psellosów. Później bezkrytycznie przyjmowano tezę o dwóch Psellosach: Starszym z IX w. i Młodszym z XI wieku (z twórczości Starszego miało nic się nie zachować). Jedynym dziełem historycznym Psellosa żywo interesowali się historycy podejmując badania nad historią Bizancjum X i XI wieku. W Kronice można znaleźć barwne życiorysy cesarzy, obraz życia codziennego, szczegóły przewrotów i spisków pałacowych. Najstarsze przekłady na łacinę Kroniki Combefisa z XVII w. oraz E. Millera i C.B. Haasego z XIX w., nie były opublikowane i zaginęły. Pierwsza edycja Kroniki była w roku 1874. Wydał ją Grek K.N. Sathas w serii źródłowej Mesaionike Bibliotheke (Bibliotheca Graeca medii aevi).Wydanie było bez komentarza i miało minimalny aparat krytyczny. Wydanie to następnie powtórzono w serii Byzantine Text, ed. B. Bury: K.N. Sathas, The history of Psellus with critical notes idices, w Londynie w roku 1899. Sathas rozszerzył tytuł Kroniki, dodając czyli dzieje jednego stulecia Bizancjum (976-1077).