Mieszko w tym samym czasie zagrożony kolejnym najazdem poddał się władzy Ottona I. Zobowiązał się płacić trybut Ottonowi aż po rzekę Wartę. Uznany został za przyjaciela cesarza. Układ z Ottonem był korzystny dla Mieszka, zabezpieczał go bowiem przed najazdami władców niemieckich graniczących ze Słowianami. Otton zaś obawiał się nadmiernego wzrostu potęgi Marchii Wschodniej, dlatego też w 965 roku została ona podzielona na 5 części. W roku 967 Wichman ponownie najechał na ziemie Mieszka wraz z Wolinanami. Poniósł klęskę i sam zginął, jego śmierć nie doprowadziła do zmiany wzajemnych stosunków cesarza i Mieszka. Kolejną prywatną wyprawą feudałów niemieckich na kraj Mieszka I był najazd margrabiego Hodona. Został on pokonany przez Mieszka i jego brata Czcibora w bitwie pod Cedynią. Pokonany został też graf Zygfryd, uczestniczący w wyprawie razem z Hodonem. Na zjeździe w 973 roku w Kwedlinburgu Otton stronniczo rozstrzygnął spór. Wziął w obronę pobitych feudałów niemieckich, a od Mieszka zażądał jako zakładnika jego syna Bolesława. Wkrótce Otton I umarł, a Mieszko nie uznał jego następcy Ottona II. Zawarł sojusz z rywalem nowego króla, Henrykiem księciem Bawarii w 974. Sojusz ten poszerzony został też o władcę Czech. Po pobiciu Czechów w 978 r., w 979 miała miejsce pierwsza wyprawa cesarska na Polskę.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Stosunki polsko-niemieckie od X do XII wieku · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.