Część zegarów projektowano więc głównie do wspólnego sygnalizowania czasu z daleka, a nie do precyzyjnego indywidualnego odczytu z niewielkiej tarczy.
Zegary autonomiczne, podrzędne i systemowe W instalacjach zbiorowych poszczególne tarcze nie zawsze są całkowicie samodzielnymi zegarami. W szkołach, na dworcach, w zakładach pracy i podobnych obiektach jeden zegar główny może rozsyłać impulsy do wielu zegarów podrzędnych, które zachowują wspólny czas nawet wtedy, gdy ich lokalny mechanizm jest uproszczony i służy głównie do prezentacji wskazań.
W takim układzie rola zegara może przesuwać się od zwykłego wskaźnika ku elementowi sterującemu. Ten sam łańcuch odmierzania czasu może uruchamiać dzwonek szkolny, rejestrator czasu pracy, sygnał stacyjny, programator albo inny układ wykonawczy, więc kluczowe staje się nie tylko pokazywanie godziny człowiekowi, ale też wygenerowanie impulsu lub komendy we właściwej chwili.