Egzekucje w ogrodach sejmowych przeprowadzane były przez okupantów od października 1939 do kwietnia 1940, choć ich największe nasilenie przypadło na jesień 1939.
W pojedynczych egzekucjach na terenie ogrodów sejmowych mordowano zwykle nie więcej jak kilka, kilkanaście osób. Ofiary zmuszano do uklęknięcia (nie wiążąc im rąk, ani nie zasłaniając oczu), po czym rozstrzeliwano ogniem broni maszynowej. Ciała zamordowanych początkowo zakopywano na terenie ogrodów, a później w ramach akcji zacierania śladów zbrodni palono lub wywożono w nieznanym kierunku. Egzekucji dokonywali niemieccy policjanci z 301 batalionu Schutzpolizei, zakwaterowanego w budynkach Sejmu, a także żołnierze 1. pułku kawalerii SS (1. SS-Totenkopf-Reiterstandarte). Ogólny nadzór nad przebiegiem akcji eksterminacyjnej sprawował natomiast SS-Standartenführer Josef Meisinger – dowódca Einsatzgruppe IV, pełniący od połowy listopada 1939 funkcję komendanta SD i policji bezpieczeństwa (KdS) w dystrykcie warszawskim Generalnego Gubernatorstwa.