Od północy i wschodu obszar Zaolzia ograniczany jest granicą polsko-czeską wzdłuż granic obecnych powiatów wodzisławskiego i cieszyńskiego. Od zachodu za granicę uważa się historyczną granicę językowąPrzebiegającą dawniej m.in. pomiędzy polskojęzycznymi Boguminem i Szumbarkiem a czeskojęzycznymi Śląską (Polską) Ostrawą i Szonowem, następnie mniej więcej wzdłuż rzeki Łucyny i górskiego pasma Ropicy., od południa granicą czesko-słowacką.
Obszar Zaolzia był według ostatniego austriackiego spisu w 1910 zamieszkały głównie przez ludność polskojęzyczną (123 tysiące) z mniejszościami czesko- (32 tysiące) i niemieckojęzyczną (22 tysiące). Poza granicami Zaolzia, w tradycyjnie czeskojęzycznej części Śląska Cieszyńskiego znajdowało się kolejne 35 tysięcy Polaków, głównie imigrantów z Galicji. W 1938 Polska zajęła nieco większy obszar niż ten ograniczony granicą z 1918 roku, który wynosił 805 km², a jego populacja liczyła około 258 tysięcy osób.
Historia
Tło konfliktu polsko-czeskiego thumb|Czeska i polska nazwa ulicy w Czeskim Cieszynie