Niszczyciele przeznaczone były przede wszystkim do obrony wybrzeża Norwegii, mimo to dysponowały sporym zasięgiem.
Stępkę pod budowę prototypowego okrętu „Sleipner”, który nadał nazwę typowi, położono w Głównej Stoczni Marynarki w Horten w 1933 roku (według innych źródeł w 1934 roku), a drugiego („Æger”) w kolejnym roku. Oba zwodowano w 1936 roku, kiedy też rozpoczęto budowę trzeciego okrętu („Gyller”). „Sleipner” wszedł jako pierwszy do służby w 1937 roku, dalsze dwa w ciągu dwóch kolejnych lat. Po zamówieniu i zbudowaniu pierwszych trzech okrętów, budowę kolejnych według zmodyfikowanego projektu – znanego też jako podtyp Odin – rozpoczęto w 1938 rokuPodtyp (grupa) Odin w . W części literatury okręty grupy Odin nie są w ogóle wyróżniane (np. ), albo są określane w ogóle jako odrębny typ Odin (, ).. Ich kadłuby wydłużono o 2 metry, co pociągnęło niewielki wzrost wyporności. Ponieważ okazało się, że dążenie do umieszczenia silnego uzbrojenia na niewielkich jednostkach odbija się negatywnie na ich własnościach morskich i stateczności, zdecydowano odciążyć okręty drugiej serii, i według większości literatury, zredukowano ich uzbrojenie z trzech do dwóch dział (nie jest to jednak pewne w świetle fotografii)Motywy zredukowania uzbrojenia według , ponadto uzbrojenie podtypu Odin w dwa działa podaje większość literatury (np. , ;