Powrócił wtedy do Nieborowa. Stamtąd został wezwany na wikarówkę ks. Bossowskiego (ps. Żbik) w Hyżnem, gdzie ów duchowny przedstawił go kpt. Draganowi Sotirovićowi ps. Draża i por. Józefowi Szajdzie ps. Belabes, tj. dowódcy i zastępcy dowódcy jednostki dywersyjnej 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich AK, do niedawna operującego na ziemi lwowskiej. Dąmbski miał zostać ich przewodnikiem na znanych mu terenach, w związku z czym został żołnierzem tzw. „lwowskiej czternastki” (D14). Pod jego kierunkiem oddział wyruszył na kwatery do Szklar (tam październik 1944 spędził Dąmbski) i Harty, a potem przeniesiono się do Piątkowej. Kontynuował działalność w partyzantce, a walcząc z władzą ludową zabijał funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej, aparatu bezpieczeństwa, aktywistów Polskiej Partii Robotniczej oraz żołnierzy Armii Czerwonej.