W grudniu 1944 z polecenia ks. Bossowskiego przeprowadził akcję na posterunek MO w Hyżnem i likwidację funkcjonariuszy. Pod koniec 1944 przeniósł się do Laskówki, gdzie rozkazem „Draży” został przydzielony do Oddziału Karnego przeprowadzającego odwetowe likwidacje Ukraińców, głównie podejrzewanych o palenie polskich wiosek. Na początku 1945 brał udział w likwidacji rodziny Fiołków w Wesołej. 5 marca 1945 wraz z Feliksem Maziarskim ps. Szofer i Jędrkiem ps. Słowik w Brzozowie przeprowadził zamach na komunistę Leona Dobruckiego i starostę Wacława Mamborta-Orlickiego (drugiego z nich zabił). Po akcji z rannym „Szoferem” zostali ukryci w klauzurze klasztoru ojców jezuitów w pobliskiej Starej Wsi.
W konsekwencji wcześniejszej dezercji z wojska i zabójstwa starosty zaocznie został skazany na karę śmierci przez władze Polski Ludowej. W AK dosłużył się stopnia plutonowego. Po wojnie jako jeden z czterech żołnierzy swego oddziału został odznaczony Krzyżem Walecznych. Po dekonspiracji w obliczu zagrożenia aresztowaniem został umieszczony w pierwszej dziesiątce żołnierzy podziemia przeznaczonych do ewakuacji. W lipcu 1945 został przerzucony do jednej z alianckich stref okupacyjnych Niemiec. Tam w 1947 został zweryfikowany jako żołnierz AK. Początkowo służył w kompanii wartowniczej w pobliżu Norymbergi.