Z kolei ten typ opancerzenia wymusił zmianę uzbrojenia rycerzy - większy nacisk kładziono na broń obuchową oraz różnego rodzaju nadziaki.
Rozwój broni palnej oraz odrodzenie piechoty spowodowało pod koniec średniowiecza powolny upadek jazdy rycerskiej.
Wschodnie techniki walki W Europie Wschodniej oraz na stepach azjatyckich większą rolę odgrywała jazda lekka. Wchodziła ona w skład między innymi armii litewskiej. Także koczownicy stepowi Pieczyngowie, Połowcy, a później Tatarzy używali niemal wyłącznie lekkiej konnicy w swoich najazdach i podbojach. Lekką jazdę posiadali także Arabowie z Bliskiego Wschodu, którzy często używali wielbłądów jako wierzchowców.
Nowożytność thumb|Rajtarzy (XVI-XVII w.) thumb|Husarz (XVII w.) thumb|Kirasjer (XVIII w.) thumb|Dragon (XVIII w.) thumb|Huzar (XIX w.) thumb|Ułan (XIX w.) Upadek wartości jazdy rycerskiej spowodował powstanie nowych formacji kawaleryjskich, w skład których wchodzili żołnierze zaciężni (najemnicy). W XV wieku, obok tradycyjnych kopijników, pojawili się na polach bitew rajtarzy i arkebuzerzy uzbrojeni w broń palną. W XVI wieku powstała dragonia będąca początkowo konną piechotą. W Europie zachodniej jazdę organizowano w regimenty i kompanie.