Chorał mógł być wykonywany przez 1 osobę lub grupowo: tractim – śpiew ciągły (całość wykonuje albo chór, albo solista, ewentualnie grupa solistów); śpiew responsorialny – dialog między solistą i chórem; śpiew antyfoniczny – dialog między dwoma chórami (chór męski i chłopięcy).
Notacja chorału gregoriańskiego Notacja literowa Jedną z najstarszych form zapisu muzycznego była notacja literowa. Sformułował ją Boecjusz, wzorując się na muzyce greckiej. Wprowadził litery alfabetu łacińskiego A – P na oznaczenie tonów A (wielkie) – a1 (razkreślne). Tak zapisany jest kodeks z Montpellier: wykonywany wyłącznie przez mężczyzn; ściśle diatoniczny; jednogłosowy; małe postępy melodyczne (do tercji); mały ambitus.
Notacja neumatyczna Notacja neumatyczna jest związana z systemem literowym. Pierwszy wspomina o niej Hucbald w traktacie Musica enchiriadis z IX wieku.
Pierwszy etap rozwoju tej notacji polega na umieszczeniu znaków nad sylabami tekstu słownego.
Drugi etap, ważniejszy historycznie, stosuje linie. Każdy tetrachord w systemie podstawowym miał swoje 4 znaki, które w pozostałych tetrachordach powtarzały się nieco zmienione (w odbiciu lustrzanym). W ten sposób wszystkie dźwięki miały swoje znaki.