Jeżeli para A + B zawiera nadmiar składnika A w stosunku do składu azeotropu, jej skraplanie rozpoczyna się w temperaturze, w której jest osiągana górna granica obszaru współistnienia pary z roztworem A(B). Skład pierwszej kropli kondensatu określa punkt przecięcia izotermy z dolną granicą tego obszaru. Dalszy przebieg kondensacji ilustruje droga trzech punktów, opisujących: skład układu ciecz–para (punkt przemieszcza się pionowo w dół), skład pary (punkt przemieszcza się w kierunku mniejszych stężeń A, wzdłuż górnej granicy obszaru dwufazowego), skład cieczy (punkt przemieszcza się w kierunku mniejszych stężeń A, wzdłuż dolnej granicy obszaru dwufazowego).
Ilość pary i cieczy w dowolnej temperaturze określa się na podstawie reguły dźwigni.
Kondensacja kończy się przed osiągnięciem temperatury przemiany azeotropowej w tych przypadkach, gdy stężenie B w parze jest mniejsze od granicznej rozpuszczalności B w A. Temperaturę zakończenia kondensacji wskazuje wówczas punkt przecięcia dolnej granicy obszaru ciecz–para z linią składu układu AB.