27 lipca 1945 Buddy Rogers pokonał mistrza Dave’a Levina w walce o pas NWA Texas Heavyweight Championship. 31 sierpnia przegrał mistrzostwo w walce przeciwko Tedeowi Coxowi, ale odzyskał je w starciu rewanżowym 7 września. Następnie 19 września Jim Casey pokonał Rogersa i odebrał mu tytuł, ale Rogers odzyskał go zwyciężając starcie rewanżowe 23 listopada. Kolejną osobą, której udało się przejąć mistrzostwo Rogersa był Lou Thesz. Miało to miejsce 3 maja 1946. Rogers wygrał walkę rewanżową i odzyskał tytuł 10 maja. Na dłuższy okres Rogers stracił mistrzostwo 24 czerwca po przegranym pojedynku z Kay Bellem.
Jack Pfefer i Montreal Athletic Commission (1947 – 1951) 21 lipca 1947 zdobył promowany przez Jacka Pfefera pas World Heavyweight Championhip, pokonując dotychczasowego mistrza, Dave’a Levina. 8 września przegrał walkę o ten tytuł z Leroyem McGuirkiem, ale zachował mistrzostwo, a McGuirk był uznawany za mistrza tylko przez organizację Midwest Wrestling Association w zachodnim Teksasie. Rogers stracił pas oficjalnie 26 października 1948 przegrywając walkę z Billym Darnellem. Odzyskał mistrzostwo 5 marca 1949, pokonując ówczesnego mistrza, Sheika Lawrence’a. Tytuł posiadał do 7 lipca tego samego roku, kiedy to przegrał walkę przeciwko George’owi Bollasowi.