Herman Gustav Rohde Jr. (ur. 20 lutego 1921 w Camden, zm. 26 czerwca 1992 w Fort Lauderdale) – amerykański wrestler lepiej znany pod pseudonimem „Nature Boy” Buddy Rogers. W czasie swojej ponad dwudziestoletniej kariery wrestlerskiej zdobył wiele mistrzostw regionalnych National Wrestling Alliance, w tym 14 razy marylandzką wersję Midwest / Eastern Heavyweight Championship. Był też posiadaczem mistrzostwa światowego NWA World Heavyweight Championship i inauguracyjnym posiadaczem głównego mistrzostwa WWWF (późniejsze WWF i WWE). Często był nazywany najbardziej znienawidzonym wrestlerem w historii ze względu na skuteczne odgrywanie roli heela. Jego styl inspirował wielu wrestlerów, w tym rekordowego posiadacza tytułów światowych, Rica Flaira, z którym stoczył walkę w 1979.
Młodość Urodził się 20 lutego 1921 w Camden w stanie New Jersey jako Herman Gustav Rohde Jr. Jego rodzice byli imigrantami z Niemiec. Wychowywał się w drewnianym dwupiętrowym domu przy ulicy Arlington Street w biedniejszej części miasta. W młodości był mistrzem zapasów w lokalnym YMCA. W czasie swojej edukacji w liceum Camden High School zdobył dyplomy sportowe z boksu, futbolu, pływania i lekkoatletyki. W 1937 wygrał organizowane przez YMCA mistrzostwa w pływaniu na trzy mile. W wieku 17 lat dołączył do cyrku Dade Brothers Circus, gdzie pracował jako zapaśnik.
Kariera wrestlerska Trenował wrestlerów: Bobby’ego Rogersa, Dirty Morgana, Pata O’Connora i Scotta McGhee.
National Wrestling Alliance i American Wrestling Association (1939 – 1963) Początek kariery (1939 – 1945) Swoją karierę rozpoczął 4 lipca 1939 w stanie New Jersy pod pseudonimem Herman Rohde. Po przeprowadzeniu się do Teksasu przefarbował swoje włosy na bielszy kolor i przyjął pseudonim The Nature Boy, który wymyślił zainspirowany piosenką jazzową Nature Boy Nata Kinga Cole’a. Charakterystyczne dla jego wyglądu stały się loki w kolorze jasnego blondu i mocna opalenizna. Charakterystycznym dla siebie chwytem uczynił Figure-Four Leglock. Postać w wrestlingu, jaką odgrywał, cechowały duma i zadufanie. Często drwił z przeciwników w ringu po tym jak ich pokonał.
Wielokrotny mistrz Teksasu (1945 – 1946) 21 maja 1945 Buddy Rogers i Otto Kuss pokonali Marvina Jonesa i Hansa Schnable'a i zdobyli należące do nich tytuły drużynowe NWA Texas Tag Team Championship. Niedługo potem to mistrzostwo zostało dezaktywowane.
27 lipca 1945 Buddy Rogers pokonał mistrza Dave’a Levina w walce o pas NWA Texas Heavyweight Championship. 31 sierpnia przegrał mistrzostwo w walce przeciwko Tedeowi Coxowi, ale odzyskał je w starciu rewanżowym 7 września. Następnie 19 września Jim Casey pokonał Rogersa i odebrał mu tytuł, ale Rogers odzyskał go zwyciężając starcie rewanżowe 23 listopada. Kolejną osobą, której udało się przejąć mistrzostwo Rogersa był Lou Thesz. Miało to miejsce 3 maja 1946. Rogers wygrał walkę rewanżową i odzyskał tytuł 10 maja. Na dłuższy okres Rogers stracił mistrzostwo 24 czerwca po przegranym pojedynku z Kay Bellem.
Jack Pfefer i Montreal Athletic Commission (1947 – 1951) 21 lipca 1947 zdobył promowany przez Jacka Pfefera pas World Heavyweight Championhip, pokonując dotychczasowego mistrza, Dave’a Levina. 8 września przegrał walkę o ten tytuł z Leroyem McGuirkiem, ale zachował mistrzostwo, a McGuirk był uznawany za mistrza tylko przez organizację Midwest Wrestling Association w zachodnim Teksasie. Rogers stracił pas oficjalnie 26 października 1948 przegrywając walkę z Billym Darnellem. Odzyskał mistrzostwo 5 marca 1949, pokonując ówczesnego mistrza, Sheika Lawrence’a. Tytuł posiadał do 7 lipca tego samego roku, kiedy to przegrał walkę przeciwko George’owi Bollasowi. Ponownie odzyskał mistrzostwo 25 maja 1950, pokonując ówczesnego posiadacza, The Demona. Następnie przegrał walkę o pas przeciwko Bozo Brownowi dnia 10 czerwca 1950, ale odzyskał mistrzostwo po walce rewanżowej 24 czerwca 1950 i posiadał je do 6 lipca 1950, kiedy został pokonany przez Indian Nature Boya.
9 maja 1951 pokonał mistrza Bobby’ego Managoffa i zdobył pas MAC International Heavyweight Championship sankcjonowany w Montrealu przez organizację Montreal Athletic Commission. 13 lipca stracił mistrzostwo przegrywając walkę przeciwko Yvonowi Robertowi.
American Wrestling Association (1952 – 1961) 14 października 1952 pokonał Dona Arnolda i przejął należący do niego pas AWA World Heavyweight Championship – wersję Ohio. 2 grudnia pokonał mistrza Killer Kowalskiego w walce o AWA Eastern States Heavyweight Championship, które 3 lutego 1953 przegrał w pojedynku przeciwko Yvonowi Robertowi. Don Arnold odzyskał pas AWA World Heavyweight Championship pokonując Rogersa w styczniu 1953, ale przegrał walkę rewanżową 29 stycznia i musiał zwrócić mistrzostwo. 5 marca 1953 Antonino Rocca pokonał Rogersa i przejął tytuł na miesiąc, po czym przegrał mistrzostwo 9 kwietnia w walce rewanżowej. Rogers posiadał pas AWA World Heavyweight Championship do 1954 roku. Mistrzostwo zostało mu odebrane za to, że nie chciał go bronić w walce przeciwko Ruffy’emu Silversteinowi.
Różne terytoria (1953 – 1961) 11 czerwca 1953 pokonał Dona Arnolda w walce o marylandzką wersję NWA Midwest Heavyweight Championship. Przegrał mistrzostwo 22 października 1953 w walce przeciwko Billowi Millerowi.
W 1953 wraz z Great Scottem wygrał walkę typu Elimination tag team match, w której nagrodą było mistrzostwo drużynowe MWA Ohio Tag Team Championship. 2 września 1954 Rogers i Scott przegrali tytuł w walce przeciwko Donowi Leo Jonathanowi i Rayowi Sternowi.
11 września 1954 pokonał Billa Millera w walce o marylandzką wersję NWA Midwest Heavyweight Championship. Rogers i Miller rywalizowali ze sobą, w efekcie czego po ich walce z 11 września tytuł wrócił do Rogersa, 18 września 1954 do Millera, a 2 października ponownie do Rogersa.
Rogers i Great Scott odzyskali mistrzostwo MWA Ohio Tag Team Championship 26 listopada 1954, pokonując ówczesnych mistrzów, Danny’ego McShaina i Oyamę Kato. 1 stycznia 1955 przegrali tytuły w starciu przeciwko Billowi Millerowi i Johnny’emu Valentine’owi. Odzyskali je w walce rewanżowej 10 lutego 1955 – Valentine’a zastępował wtedy Stan Holek. Ponownie stracili mistrzostwo 10 lutego 1955 przegrywając tym razem z Frankiem Talaberem i Bobo Brazilem.
15 lutego 1955 Wilbur Snyder pokonał Rogersa w walce o marylandzkie mistrzostwo NWA Eastern States Heavyweight (dawne NWA Midwest Heavyweight), które Rogers odzyskał w walce rewanżowej 21 kwietnia. Bill Miller ponownie pokonał Rogersa i przejął jego tytuł 26 lipca, ale utracił pas w walce rewanżowej 13 października. Następnie 8 listopada Karl Von Albers pokonał Rogersa i przejął mistrzostwo, ale Rogers nadal był uznawany za mistrza w Ohio. Obaj wrestlerzy zmierzyli się jeszcze raz 24 stycznia 1956 aby rozstrzygnąć kto z nich jest prawdziwym mistrzem. Zwyciężył Buddy Rogers. Z powodu niezgody co do tego kto jest prawowitym posiadaczem mistrzostwa, zostało ono zwakowane później w 1956 i przejęte przez Bobo Brazila, którego 18 maja w walce o tytuł pokonał Buddy Rogers.
1 czerwca 1956 Buddy Rogers pokonał mistrza Peppera Gomeza w walce o pas NWA Texas Heavyweight Championship. Przegrał mistrzostwo w pojedynku przeciwko Kayowi Bellowi 5 lipca, ale odzyskał je w walce rewanżowej 2 sierpnia. Jego ostatnie panowanie zakończyło się przegraną walką przeciwko Pepperowi Gomezowi 3 sierpnia.
Później w 1956 marylandzka wersja mistrzostwa NWA Eastern States Heavyweight została zwakowana i zorganizowano turniej, w którym nagrodą było to mistrzostwo. Buddy Rogers wygrał turniej 11 września pokonując w finale Jacka Allena. Między październikiem a grudniem 1956 mistrzostwo przejął Johnny Barend, a 11 stycznia 1957 ponownie mistrzem został Buddy Rogers. 19 września 1957 przegrał walkę o tytuł przeciwko Bearcatowi Wrightowi.
W maju 1957 zdobył tytuł NWA Mid-America Heavyweight Championship. Stracił go później tego samego roku.
23 stycznia 1958 pokonał mistrza Dorego Funka Sr. w walce o wersję Amarillo pasa NWA North American Heavyweight Championship. Funk odzyskał tytuł 3 kwietnia pokonując Rogersa.
23 października 1958 razem z Ronniem Etchisona pokonał tag team Mike’a Valentino i Gene’a Dubuque w walce o mistrzostwo NWA World Tag Team Championship – wersję San Francisco. Przegrali tytuł 21 listopada pokonani przez Gene’a Dubuque i Fritza von Goeringa.
Między 1957, a 1958 ponownie został marylandzkim mistrzem NWA Eastern States Heavyweight i był nim z krótkimi przerwami w 1959 kiedy mistrzostwo posiadali kolejno w różnych odstępach czasu Sweet Daddy Siki, Fritz Von Goering oraz dwukrotnie Johnny Barend. Z każdym z nich Buddy Rogers przegrał walkę o tytuł i wygrał rewanż. Jego ostatnie, czternaste, panowanie zakończyło się 9 kwietnia 1960, kiedy został pokonany przez wrestlera o pseudonimie Masked Destroyer.
Buddy Rogers był mistrzem MWA Ohio Tag Team jeszcze dwa razy w 1959, raz z Great Scottem i raz z Juanem Sebastianem. Jego ostatnie panowanie mistrzowskie zakończyło się 26 marca, kiedy on i Juan Sebastian zostali pokonani przez Sweet Daddy Siki i Leona Grahama.
16 września 1959, po ośmiu latach, odzyskał pas MAC International Heavyweight Championhip pokonując jego ówczesnego posiadacza, Killera Kowalskiego. Obaj zawodnicy rywalizowali ze sobą, w wyniku czego mistrzostwo przejęli kolejno Kowalski 2 grudnia 1959, Rogers w styczniu 1960 i ponownie Kowalski 8 czerwca.
W lipcu 1960 wygrał turniej, w którym nagrodą była chicagowska wersja pasa NWA United States Heavyweight Championship.
19 listopada 1960 on i Johnny Valentine pokonali posiadaczy sankcjonowanego przez Capitol Wrestling Corporation pasa NWA United States Tag Team, Ala Costello i Roya Heffernana. Stracili jednak mistrzostwo w walce rewanżowej 28 listopada, w której zamiast Rogersa uczestniczył Chief Big Heart.
Mistrz świata (1961–1963) 30 czerwca 1961 Buddy Rogers pokonał Pata O’Connora i przejął posiadane przez niego mistrzostwo NWA World Heavyweight, najwyższe mistrzostwo uznawane przez ogólnoamerykańską ligę National Wrestling Alliance. Ich pojedynek został okrzyknięty walką stulecia i przyniósł rzadko wówczas osiągalny dochód 148 tysięcy dolarów ze sprzedaży biletów. Po wygranej walce Buddy Rogers powiedział To a nicer guy, it couldn't happen (pl. Milszemu gościowi to by się nie przytrafiło) i zwakował posiadaną przez siebie chicagowską wersję mistrzostwa NWA United States Heavyweight Championship.
18 sierpnia 1962 Bobo Brazil pokonał Buddy’ego Rogersa w walce o mistrzostwo NWA World Heavyweight. Rogers doznał kontuzji w czasie walki, w związku z czym Brazil odmówił przyjęcia tytułu, ale 6 września ogłoszono, że lekarze ocenili stan zdrowia Rogersa pozytywnie, więc Brazil został oficjalnie uznany za mistrza, mimo swojego sprzeciwu. 30 października obaj zawodnicy ponownie zmierzyli się w kolejnym pojedynku o mistrzostwo, który Rogers wygrał.
W 1962 w Buffalo w stanie Nowy Jork Buddy Rogers został dźgnięty nożem w przedramię przez fana wrestlingu. Nożownik został skazany na karę 25 dolarów grzywny. Sędzia orzekł, że Rogers był współwinny incydentu, prowokując swoim zachowaniem zamieszki na trybunach.
5 lipca 1962 Buddy Rogers i Johnny Barend pokonali posiadaczy sankcjonowanego przez Capitol Wrestling Corporation pasa NWA United States Tag Team, Boba Ellisa i Johnny’ego Valentine’a.
24 stycznia 1963 Buddy Rogers przegrał walkę o mistrzostwo NWA World Heavyweight z Lou Theszem w starciu typu Two Out Of Three Falls Match, choć Vincent James McMahon i Toots Mondt byli przeciwni decyzji National Wrestling Alliance o zmianie mistrza i oświadczyli, że nie uznają zmiany tytułu. W 1963 wypowiedzieli członkostwo lidze, a swoją niezależną od tej pory organizację wrestlingu przemianowali na World Wide Wrestling Federation (WWWF).
World Wide Wrestling Federation (1963)