W sensie administracyjnym podlegała Tymczasowej Komisji Rządowej Wschodnich Sporad, jednak zgodnie z postanowieniami traktatu londyńskiego z 3 lutego 1830 roku Wschodnie Sporady (Leros, Patmos, Lipsi i Furnoj) zostały zwrócone Turcji.
W roku 1912, w czasie wojny z Turcją, siły włoskie zajęły wszystkie wyspy Dodekanezu z wyjątkiem Kastelorizo. 12 maja 1912 na Leros wylądował oddział marynarzy z krążownika "San Giorgio" Regia Marina. Greccy mieszkańcy wyspy ogłosili autonomię w ramach "Państwa Egejskiego" i zadeklarowali chęć przyłączenia do Grecji, ale po wybuchu I wojny światowej zamiary te uległy odroczeniu i Włosi nadal władali archipelagiem.
W latach 1916–1918 Leros była wykorzystywana jako baza morska Royal Navy. W roku 1919 wszystkie wyspy, z wyjątkiem Rodos, zostały zwrócone Grecji, ale po przegranej wojnie z Turcją Włosi ponownie zajęli Dodekanez.
Nowy włoski reżim faszystowski przystąpił do nasilonej "italianizacji" wysp, wprowadzając, jako urzędowy, język włoski i zachęcając mieszkańców do przyjmowania włoskiego obywatelstwa. W latach trzydziestych XX wieku władze zbudowały modelowe włoskie miasto, Portolago. Jest to jeden ze sztandarowych przykładów włoskiego racjonalizmu w architekturze.