1 Dywizja Huzarów (węg. 1. huszárhadosztály) – węgierska jednostka wojskowa walcząca podczas II wojny światowej
Dywizja została sformowana na pocz. października 1942 r. jako 1 Dywizja Kawalerii na bazie 1 i 2 Brygad Kawalerii. Na jej czele stanął gen. Antal Vattay. Poza oddziałami konnymi miała batalion pancerny i zmotoryzowany, pododdziały rowerowe i dziesięć baterii artylerii. Dywizja pełniła początkowo rolę mobilnej rezerwy dla obrony terytorium Węgier. Nie miała być zatem użyta poza granicami kraju. Jednakże w kwietniu 1944 r. Niemcy zdecydowali o jej przeniesieniu na front wschodni. Węgrzy opuścili ojczyznę 10 czerwca tego roku. Przeciwko Armii Czerwonej mogli skierować 84 czołgi, 23 samochody pancerne, kilkadziesiąt dział różnego kalibru i 7 dział przeciwpancernych. Dowództwo dywizji żądało umiejscowienia jej na lewym skrzydle węgierskiej 1 Armii, ale Niemcy – pomimo zgody – przydzielili ją do 1 Korpusu Kawalerii Grupy Armii „Środek”, działającego nad rzeką Prypeć. Początkowo Węgrzy podjęli krótkotrwałe działania przeciwko partyzantom. W wyniku ofensywy Armii Czerwonej związanej z operacją Bagration, rozpoczętej 22 czerwca, 1 Dywizja Kawalerii została zmuszona do szybkiego odwrotu na wschód.