XVII..
Kolejne powieści Franczaka – „Nieludzka komedia” (2009), „Da capo” (2010) i „NN” (2012) – postrzegane bywają jako trylogia, gdyż drugoplanowi bohaterowie jednego utworu wysuwają się na plan pierwszy i przejmują obowiązki narratora w kolejnym. „Nieludzka komedia” to – jak pisał Łukasz Grzesiczak – „manifest cynika, biblia bezrobotnego, dossier intelektualisty, rozprawa pisarza, proklamacja ironisty, odezwa ćpuna i alkoholika, program samozagłady”Ł. Grzesiczak [rec. z „Nieludzkiej komedii”], w: „Przegląd” 2010, nr 5.. Inna recenzentka pisała, że to „zabawna, prowokacyjna, nihilistyczna, intelektualnie wyrafinowana powieść o współczesnej zbrodni”P. Pustkowiak, Całkiem zwyczajne szaleństwo, w: „Dziennik Gazeta Prawna”, 04.11.2010 https://kultura.dziennik.pl/ksiazki/artykuly/308618,calkiem-zwyczajne-szalenstwo.html.. Tę groteskową historię, osnutą wokół okrutnego zabójstwa, krytycy kojarzyli tyleż z Dostojewskim, co z filmem „American Psycho”L. Bugajski, Ciemna strona, w: „Newsweek”, 27. 09. 2009, s. 109., dowodzili też, że przemyca ona wątki posthumanistyczneT. Mizerkiewicz, Postludzka komedia?