w: „FA-art.” 2009, nr 3, s. 51–54..
„Da capo” to opowieść o nijakim, pełnym codziennych upokorzeń życiu trzydziestoletniego pracownika agencji reklamowej. Krytyka mówiła, że Franczak „z życia nijakiego, kliszowego ułożył autoironiczną narrację”R. Kurkiewicz [rec. z „Da capo”], w: „Wprost” 2010, nr 39 https://www.wprost.pl/tygodnik/209988/recenzje-ksiazki.html., że pod „polakierowaną na wysoki połysk powierzchnią” odkrył „buzujące stłumione emocje i popędy, lęki i frustracje”D. Nowacki, Miękka mężczyzna, w: „Gazeta Wyborcza”, 2010-10-19 http://wyborcza.pl/1,75475,8532270,Miekka_mezczyzna.html., że odsłonił „zwyczajne tragedie” współczesnego normalsa: swojego bohatera, jak twierdzi Anna Marchewka, „obraca w palcach, rozbiera do gołej skóry, podgląda w czasie przymusowych wygibasów, podnosi mu wieczko puszki mózgowej i śledzi kłębiące się tam strachy, uciskające, zmuszające do zachowań wstydliwych”A. Marchewka, Ojciec chodził po mieszkaniu jak kapo, „Lampa” 2010, nr 11.. Konstrukcja „NN” wydaje się znacznie bardziej skomplikowana: bohaterowie-narratorzy spotykają się w dramatycznych okolicznościach i asystują przy śmierci anonimowego mężczyzny. „Podwójne N w tytule, zestawione ze znaczących podtytułów – Nikt, Nic, tautologicznie odsyła do pustki drążącej rzeczywistość prozy Franczaka” – podsumowuje Wojciech RusinekW.