Książka, będąca technicznie „ćwiczeniem z kompozycyjnego symultanizmu (wzmacnianym przez skojarzenia filmowe)”, jest zarazem „tematycznie – refleksją na temat przypadkowości i absurdu świata”I. Adamczewska-Baranowska, O obsesji porządkowania zderzonej z chaosem życia, „Liberté!” 23.02.2023 https://liberte.pl/o-obsesji-porzadkowania-zderzonej-z-chaosem-zycia-recenzja-eksplozji-jerzego-franczaka/.. Wedle innych dochodzi tutaj do przemiany tragicznej sytuacji w coś zabawnego, komicznego, „niemalże w operę buffo”; zdaniem Marty Tomczok „zbliża to Eksplozję do prozy postmodernistycznej i prowadzi ścieżkami najlepszych tradycji postawangardowej prozy: przede wszystkim Italo Calvino, Raymonda Federmana czy Leopolda Buczkowskiego”M. Tomczok, To nie koniec postmodernizmu, w: „Nowe Książki” 2022, nr 7-8..
Zbiór opowiadań „Osiem” (2023) przynosi prozę bardziej stonowaną;