Rusinek, N jak nicość, „FA-art” 2012, nr 1-2..
Krytycy podkreślają bliskość nurtu tzw. prozy rodzinnej i rosnącą skłonność autora do społecznej diagnozy. „Jerzy Franczak to pisarz bynajmniej niekokieteryjny – twierdzi Dariusz Nowacki – fazę zabawy literackimi klocuszkami dawno ma za sobą. Od kilku lat zajmuje się tym, czym zwykli zajmować się poważni pisarze – obniża nam nastrój i morduje nasze złudzeniaD. Nowacki, Życie doskonale puste. O krakowskiej trylogii egzystencjalnej Jerzego Franczaka, w tegoż: Ukosem. Szkice o prozie, Katowice 2013, s. 127.. Późniejsze książki prozatorskie potwierdzają te rozpoznania. Pisarz co prawda nie stroni od eksperymentu, czego dowodzą surrealne „Sainte-Fabeau” (2017) i kolażowe „Święto odległości” (2018), jednak celuje w realistycznym portretowaniu współczesnej rzeczywistości. „Eksplozja” (2022) to powieść, w której – jak twierdzi Paulina Małochleb – „Franczak rysuje zbiorowy portret polskiego społeczeństwa, w jego powikłaniu, chorobie i zablokowaniu. Autor przedłuża ich życie, każe narratorowi wchodzić głęboko, zaglądać pod powierzchnię i pod skórę”Wybór krytyków. Paulina Małochleb poleca „Eksplozję” Jerzego Franczaka https://www.empik.com/pasje/wybor-krytykow-paulina-malochleb-poleca-eksplozje-jerzego-franczaka,126077,a..