Wysunął także pomysł stworzenia Towarzystwa Historycznego Badania Dziejów Rusi, ale ze względu na braku zainteresowania nie doszło do jego powołania. W 1912 redagował także pismo wileńskie „Litwa i Ruś”.
Ostatnie lata życia (1920–1930) spędził w Józefowie koło Warszawy, gdzie zmarł 16 kwietnia i został pochowany na miejscowym cmentarzu. Ostatnie namaszczenie otrzymał od księdza prof. Józefa Bromskiego, a mowę pożegnalną wygłosili prof. Ludwik Kolankowski i Jan Kazimierz Król. Z małżeństwa z Antoniną z Miłkowskich Rawita-Gawroński miał trzech synów: Andrzeja – językoznawcę, filozofa, dziennikarza i publicystę zajmującego się problematyką orientalistyczną, Zygmunta – radcę ambasady Polski w Berlinie i Jerzego, oraz córkę, pisarkę Zofię Kozarynową.
Przed śmiercią (w sierpniu 1926) przekazał Muzeum Narodowemu zbiór swoich książek i rękopisów.
Działalność literacka Franciszek Rawita-Gawroński jest autorem wielu powieści, prac historycznych (głównie o tematyce kresowej) oraz licznych biografii. Szczególne miejsce poświęcił dla dziejów ziem wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, zwłaszcza Kozaczyźnie i Rusi.