Polscy prelegenci Pierwsze wystąpienie polskiego uczonego na Międzynarodowym Kongresie Matematyków miało miejsce w Heidelbergu w roku 1904. Wykład sekcyjny (historyczny) zatytułowany Wronski als Mathematiker wygłosił wówczas Samuel Dickstein. Cztery lata później w Rzymie Stanisław Zaremba – podczas wykładu Sur le Principe de Dirichlet - zreferował własne wyniki w sekcji Arytmetyka, Algebra, Analiza. W 1912 w Cambridge wykłady sekcyjne wygłosił Zygmunt Janiszewski oraz fizycy Ludwik Silberstein (dwa) i Marian Smoluchowski.
Po przerwie spowodowanej I wojną światową i odzyskaniu niepodległości przez Polskę na kolejnym kongresie w Strasburgu w 1920 roku po raz pierwszy pojawiła się (wyjątkowo skromna, bo jednoosobowa) oficjalna delegacja polska. Drugi (łącznie było ich pięć – najwięcej z Polaków) wykład sekcyjny wygłosił wtedy Stanisław Zaremba. Cztery lata później w Toronto sekcyjnymi prelegentami z Polski był ponownie Zaremba i po raz pierwszy Wacław Sierpiński.