Zwieńczeniem analizy różnych stanowisk filozoficznych, które odnoszą się do owej dialektyki naszego doświadczenia, tj. relacji biegunowości światów zewnętrznego i wewnętrznego, jest wniosek o potrzebie monizmu wyższego rodzaju. Mimo tego, że doświadczenie prowadzi nas do iluzji dualizmu, to w rzeczywistości myśląc i postrzegając - doświadczamy dwóch stron tego samego zjawiska: dwóch stron jednego i jednolitego świata. Wszystkie wnioski, do których dochodziły filozofie dualistyczne – w szczególności twierdzenie Kanta o istnieniu granic, poza które nasza zdolność poznawania nigdy nie będzie w stanie się wznieść – są na tej podstawie błędne: istnieją granice, których nasze obecne pojmowanie nie może przekroczyć, ale zarówno postrzeganie jak i myślenie mogą wznieść się dużo wyżej niż ich teraźniejsze możliwości. Mikroskop i teleskop znacznie powiększyły nasze możliwości postrzegania zmysłowego; możemy z równym poświęceniem działać na rzecz wzmocnienia sił naszej myśli, które dorównywałoby osiągniętej już sile percepcji.